بخش دهم و أستادى اللّه سبحانه الملائكة وديعته لديهم و عهد وصيّته اليهم فى الاذعان بالسّجود له و الخنوع لتكرمته فقال سبحانه « اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ » اعترته الحميّة و غلبت عليه الشّقوة و تعزّز بخلقة النّار و استوهن خلق الصلصال فاعطاه اللّه النّظرة استحقاقا للسّخطة و استتماما للبليّة و انجازا للعدة ف « قالَ إِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِينَ » « إِلى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ » . ترجمه خداوند سبحان از فرشتگان خواست تا وديعه‌اى را كه نزد آنها بود ادا كنند و پيمانى را كه با او در بارهء سجود براى آدم و خضوع براى بزرگداشت او بسته بودند عمل نمايند و فرمود : براى آدم سجده كنيد همه سجده كردند جز ابليس كه خشم و غضب و كبر و نخوت او را فرا گرفت و شقاوت و بدبختى بر وى غلبه كرد ، به آفرينش خود افتخار نمود و خلقت آدم را از گل خشكيده ، سبك شمرد . خداوند خواستهء او را پذيرفت چرا كه مستحق غضب الهى بود و مىخواست امتحان را بر بندگان تمام كند و وعده‌اى را كه به او داده بود ، تحقّق بخشد . فرمود : تو از مهلت داده شدگانى ( نه تا روز قيامت بلكه ) تا روز و وقت معيّنى .